We zijn dit jaar weer in de VAR op vakantie, Zuid-Frankrijk. Een onderdeel van de Provence. Een 'rijk' gebied met veel natuurschoon, prachtige steden, liefelijke dorpjes en een geweldig mooie kust. De Romeinen wisten het onmiddellijk: dit moet een provincie van ons Rijk worden. En zo geschiedde.

Naast geweldig veel toerisme is de wijnbouw een belangrijke bron van inkomsten. Vanmiddag hebben we drie 'domaines' bezocht en weer van alles geproefd: Château Sainte Roseline, Château des Demoiselles en Château Font de Broc. Wat direct opvalt, is dat er enorm veel geïnvesteerd is door de 'propriétaires' om de gebouwen, de caves, het terrein en natuurlijk vooral ook de wijngaarden op hoog niveau te brengen. Inmiddels worden deze domaines met vele medailles bekroond en zijn de prijzen fors gestegen. Jawel, u leest het goed: gestegen! En dat in een periode van inmiddels twee decennia waarin Franse wijnen, zo werd voorspeld, het af zouden gaan leggen tegen de zogenaamde 'nieuwe landen'. Nu is dat met de grote namen al helemaal nooit gebeurd, maar zie, ook kleinere gebieden en domaines verbeteren zelfs hun positie.

Hoe dat komt? Enerzijds vanwege ingrijpen van de Franse overheid; strengere regels en kwaliteitseisen. Ik heb veel wijnboeren horen klagen, maar gelukkig begrepen de meesten wel de boodschap. Anderzijds zien we in Frankrijk enorm veel vakmanschap op het gebied van wijn maken, eeuwenlang. Veelal zijn de wijngaarden nog steeds familiebezit, naast uiteraard de grote investeerders en concerns. Als geen ander weet de 'oenoloog' in samenspraak met de propriétaire en de 'maître de chai' waar het op aan komt tijdens het lange proces van zaaien tot en met bottelen. Voeg daarbij als derde element nog het, als vanouds bij de Fransen aanwezig, zelfvertrouwen en zie daar het succes.

Kwaliteit, vakmanschap en zelfvertrouwen: mooie ingrediënten, niet alleen voor Franse wijnboeren!